Co robią rodzice w weekend?

W ostatnich dniach dociera do nas wiele informacji budzących niepokój, strach i bezradność. W takich chwilach szczególnie potrzebujemy rozsądku. Zanim uwierzymy w kolejną sensacyjną wiadomość lub udostępnimy dramatyczne nagranie, sprawdźmy jego źródło. Sięgajmy do oficjalnych komunikatów służb i informacji przekazywanych przez szkoły. Wątpliwości wyjaśniajmy bezpośrednio w placówce. Krótki film na TikToku czy Facebooku, nawet opatrzony przejmującą muzyką, nie zastępuje faktów.

Jako pedagog szkolny rozumiem obawy rodziców. Obserwując jednak dyskusje na rodzicielskich grupach, zastanawiam się, czy nie poświęcamy więcej uwagi własnemu strachowi niż temu, co rzeczywiście możemy zrobić dla dzieci.

Korzystają z komunikatorów, rozmawiają ze znajomymi, oglądają i przesyłają sobie treści. Robiły to również tydzień temu i miesiąc temu. Czy wiemy, jakie to treści? Czy ostatnie wydarzenia sprawiły, że staliśmy się bardziej uważni na własne dzieci, czy jedynie bardziej aktywni w mediach społecznościowych?

Zagrożeń nie wolno lekceważyć. Powinny zwiększać naszą czujność i mobilizować do działania. Sam strach, nawet wynikający z autentycznej troski, nie sprawi jednak, że dzieci będą bezpieczniejsze. Kolejne udostępnienie nie zastąpi rozmowy ani zainteresowania ich codziennością.

Może więc warto usiąść z dzieckiem i zapytać, co wie, skąd czerpie informacje i co mówią jego rówieśnicy? Być może usłyszało coś, co wzbudziło w nim lęk. Być może powtarza nieprawdziwą wiadomość albo traktuje poważną sprawę jak internetową sensację. Zanim przekażemy mu własne obawy, posłuchajmy, co ma do powiedzenia.

W swojej pracy pedagoga szkolnego szczególną uwagę przywiązuję do bezpieczeństwa dzieci, budowania dobrych relacji oraz współpracy z rodzicami. Warto jednak pamiętać, że bezpieczeństwo dziecka nie kończy się na szkolnym korytarzu. Obejmuje także relacje poza szkołą i aktywność w internecie. Czy wiemy, do jakich grup należy nasze dziecko, co publikuje i jakie zachowania uważa za zabawne? Czy potrafimy zainteresować się tym również wtedy, gdy odpowiedzi okażą się niewygodne?

Jest bowiem pytanie trudniejsze niż to, czy ktoś nie krzywdzi naszego dziecka: czy ono samo nie krzywdzi innych?

Łatwiej wyobrazić sobie własne dziecko jako ofiarę niż przyjąć, że może kogoś wyśmiewać, poniżać, wykluczać z grupy lub dopisywać krzywdzące komentarze. „Moje dziecko takie nie jest” potrafi zamknąć rozmowę, zanim poznamy fakty. „To tylko żarty” może usprawiedliwić zachowanie, które dla kogoś innego jest codziennym upokorzeniem.

Odpowiedzialność rodzicielska oznacza ochronę dziecka, ale także uczenie go szacunku i odpowiedzialności za własne postępowanie. Wymaga obecności, rozmowy i granic. Także w internecie. Zaufanie nie zwalnia dorosłych z zainteresowania tym, co dziecko robi, z kim utrzymuje kontakt i jak traktuje innych.

Potrzebna jest również współpraca domu ze szkołą. Jeśli coś nas niepokoi, zgłaszajmy konkretny problem wychowawcy, pedagogowi, psychologowi lub dyrekcji.

Nie wolno bagatelizować przemocy. Nie jest też uczciwe przedstawianie całej szkoły wyłącznie jako miejsca cierpienia i strachu. Takie uogólnienie nie pomaga rozwiązać konkretnego problemu. Zaufanie wymaga poważnego traktowania zgłoszeń, jasnych odpowiedzi i wspólnego działania.

Internet szybko znajdzie następny temat. Nasze dzieci nadal będą potrzebowały obecności, zainteresowania i poczucia, że mogą na nas liczyć. Pytając, co wydarzy się jutro w szkołach, zapytajmy również, co my, dorośli, zrobiliśmy dla ich bezpieczeństwa już w ten weekend.

 

Pedagog szkolny